Dag iedereen!

Nog even een update van mijn laatste weken in Tamale vooraleer ik ga reizen.  De voorbije weken zagen er een beetje uit zoals anders: naar de schooltjes gaan, data invoeren, in Tamale rondlopen, op restaurant eten,.. Naar de schooltjes gaan duurde soms wat langer dan normaal wegens autopech. Die ene auto is echt verschrikkelijk, eerst hadden we problemen met de remvloeistof maar dat werd nog snel opgelost, een andere keer reden we in een put en brak onze bumper in twee. Nuja hier in Ghana geen probleem, we nemen een plastiek zakje en binden het terug aan elkaar:). De auto gaat heel veel naar de garage om gerepareerd te worden maar meestal komt hij kapot terug. Ze repareren het ene maar maken tegelijk iets anders kapot! Zo blijft het natuurlijk eindeloos aanslepen.

Ik ben nog enkele nachten in het hutje van Danielle gaan slapen. We hebben spaghetti gemaakt voor haar gezin. Alleen werkt koken voor een gezin niet echt in Ghana, koken voor een gezin betekent hier koken voor de hele buurt. Echt iedereen kwam die compound ingelopen om te kijken hoe we spaghetti maken en natuurlijk om mee te eten. Volgens het recept moest er wat suiker bij de tomaten, het leek wel of de Ghanezen nog nooit zo iets grappig hadden gezien. Ze begonnen allemaal keihard te lachen, want suiker doe je toch in thee en niet bij tomaten??? Doordat er zoveel mensen waren hadden we eigenlijk veel te weinig spaghetti, we hebben iedereen een klein beetje kunnen geven en op het einde waren ze zelf bijna aan het vechten om nog een beetje te hebben. Heel raar om zien. Wegens het grote succes hadden we besloten om het maar nog eens klaar te maken, deze keer in dubbele hoeveelheden. Maar hoeveel je ook maakt, het verhaaltje blijft hetzelfde. Deze keer hadden we 4 kg spaghetti maar weer zouden ze bijna vechten…

Ik ben nu ongeveer kind aan huis bij de familie, ik kom er echt heel veel en ben al geregeld blijven slapen, zo ook voor het fire festival. Ik heb al zoveel verschillende versies gehoord over de betekenis van het festival dat ik het eigenlijk niet meer weet. Volgens sommigen is het om de duivel te verdrijven, anderen zeggen dat het de verjaardag van profeet Mohammed is en nog anderen zeggen dat de zoon van een profeet was vermist en dat het vuur moest branden als hij werd terug gevonden… kies zelf maar wat je het leukst vindt maar ik ga voor de duivel verdrijven:p want zo voelde het een beetje als je tussen de massa stond. Bij het gezin van Danielle kregen we elk een fakkel (lees aaneengebonden stro) en moesten we wachten tot de muzikanten ons kwamen ophalen. Die groep drummers gaat rond in de community en als ze aan jouw hutje passeren loop je gewoon mee. In groep liepen we dan naar de ‘chiefs palace’. Er was daar echt heel veel volk, iedereen had een wit geschminkt gezicht, had geweren, messen, fakkels, … iedereen was aan het zingen en dansen. Plots waren er allemaal schoten en werd het vuur aangestoken. Mensen waarschuwden dat ik moest opletten voor het vuur en ik zag waarom, iedereen wiens fakkel brandde begon keihard te lopen en met het vuur te zwaaien. Daar stond ik dan in het midden van allemaal mensen die gek werden en met vuur zwaaiden. Heel beangstigend soms. Als we de grootste massa hadden laten passeren hebben we ook onze fakkel aangestolen en zijn we met de massa meegewandeld. We hebben nog een serieus tochtje gewandeld en ondertussen moesten we dansen, zingen en met vuur zwaaien. Deden we dat niet dan was er altijd wel een ghanees die ons eraan deed herinneren (he salaminga, dance!). Sommigen hadden heel veel plezier met ons! Onze wandeling leidde ons tot een brug, daar moest al het vuur in het water worden gegooid en moesten we een tak (met blaadjes) van de bomen trekken. Met die tak moesten we dansen op de terugweg. Echt een heel grappige avond, ik heb heel veel moeten lachen! Eens we terug bij het chiefs palace waren ging het feestje gewoon door. We hebben nog even foto’s genomen en zijn dan naar huis gegaan. Want de volgende dag was het weer werkdag.

Verder ben ik ook nog uit eten geweest met een hele hoop Nederlanders. De Nederlandse ambassadeur was op rondreis door Ghana en nodigde alle Nederlanders uit voor een etentje. Aangezien ik toch een half Nederlandse ben:p ben ik er ook naartoe gegaan. Leuk om lekker te eten en iedereen zijn verhaal te horen, zo waren er vrijwilligers, metsers en ingenieurs die een ziekenhuis bouwen, missionarissen, pastoors, … een gezellige avond dus. Eigenlijk eet ik elke dag buitenshuis, want voor 1 persoon koken is niets en in mijn keuken helemaal niet! Ik had al een vermoeden over het ongedierte dat er woont maar nu heb ik het zelf gezien. Eerst zat er een salamander in mijn afwasbak (ik ben dan maar de bewaker gaan vragen om hem weg te doen, want zelf durf ik dat niet) en later die dag liep er een muis of rat voor mijn voeten. Echt een heel vies idee! Gelukkig heb ik dit allemaal maar de laatste week ontdekt!

Gisteren stond mijn laatste werkdag op het programma. Ik ben nog een laatste keer naar de schooltjes gegaan om de kindjes van eten te voorzien, nog enkele foto’s te maken, wat oude kleren te dumpen, nog wat te babbelen met mijn collega’s,… Het was precies een gewone dag, waar ik op het einde gewoon naar huis ging zonder veel boe of ba:-). Heel bizar, want normaal doet het mij wel iets, deze keer niet echt. Misschien omdat ik in mei nog eens terug kom?

Morgen neem ik de STC-bus naar Accra om daar een nachtje te slapen en dan door te reizen naar de Volta-regio. Daar blijf ik een paar daagjes met Danielle en hopen we iets van de kerstsfeer te kunnen opsnuiven, want voorlopig is die echt heel ver te zoeken (Het noorden is vooral islamitisch en hier wordt kerst niet gevierd en ook de hitte geeft je geen kerstgevoel). Op 29 december gaat zij terug naar huis en dan blijf ik nog 2 dagen bij Brenda (een Ghanees meisje die ik ken uit Wageningen) in Accra. En op 31 december krijg ik dan het mooiste kerstpakje ooit:), dan komt Laurens en kunnen we samen Nieuwjaar vieren. Waarschijnlijk moet dat op het vliegveld of in een taxi maar het is eens iets anders:). Ik ben blij dat ik de rest van Ghana kan gaan ontdekken want 8 weken Tamale is echt wel genoeg geweest. Ik ruil de stoffige wegen graag om voor een palmbomenstrand! Dat heb ik na al die weken toch wel verdiend…

Fijne feestdagen allemaal!

Het is intussen al een tijdje geleden dat ik een blogberichtje geplaatst heb, tijd om er eens werk van te maken dus! In mijn vorige bericht eindigde ik met het festival. Een leuk vooruitzicht, maar toch een beetje een ontgoocheling. Het was weer een festival op z’n Ghanees, groots hier, maar vergeleken met thuis niets waard. Ik denk dat ik op een week festival twee optredens gezien heb. Meestal gebeurde er gewoon niets en zat je maar te wachten tot er iets kwam… niet echt de moeite dus, al was het wel een heel groot en bekend festival in Ghana waar alle chiefs van de regio’s in Ghana naartoe komen. Grappig om te zien want die gaan gekleed in hele opvallende kledij met leuke attributen. De marktjes waren groter dus i.p.v. optredens kijken konden we toch een beetje shoppen.

Ik heb het hier ook aangedurfd om naar de kerk te gaan. Twee Nederlandse meisjes moesten zingen en het leek ons een goed moment om eens een kijkje te gaan nemen hoe een kerkdienst er hier aan toe gaat. Het eerste uur is nog plezant, er wordt veel gezongen en gedanst, ze bidden allemaal door elkaar, ze roepen luid als ze iets willen zeggen, …  maar 3,5 uren in een kerk zitten is voor mij toch iets te veel van het goede! Eerste en laatste keer dus:-).

Sinds vorige week volgen Danielle en ik ook dansles. Ik kan moeilijk uitleggen hoe het gaat maar het is heel grappig. Helaas zijn we nog maar één keer gegaan, de andere lessen hebben we moeten afzeggen want jaja na 5 weken was het zover… ik was ziek. Het begon allemaal onschuldig met buikkrampen, maar de buikkrampen werden erger en erger en erger… zo erg dat ik op de duur niet meer zonder mijn toilet kon. Amai, ik heb nog nooit zo’n erge diarree en buikpijn gehad en ik begon ook koorts te krijgen. Nuja, ik dacht dat het wel zou overgaan met mijn immodium en ORS. Maar uiteindelijk ben ik toch maar naar de dokter gegaan om bloed te trekken (vooral omdat Danielle ook ziek was en ook naar de dokter moest). De diagnose was ‘thyphoid’ veroorzaakt door Salmonella. De waarden in mijn bloed waren nog niet dramatisch maar omdat ik toch wel veel klachten had kreeg ik een antibioticakuurtje. Ik heb me nog een paar dagen heel moe gevoeld maar nu ben ik weer helemaal ok. Het spijtige van de zaak was dat mijn ziek zijn begon tijdens de afscheid- (eerder afschijt-) lunch van Kelly. Zij heeft besloten om vroeger naar huis te gaan, ik ben dus niet de enigste die het soms lastig heeft in Ghana. En zo loopt Tamale stilaan leeg, alle vrijwilligers gaan naar huis voor kerst. Ook voor mij begint het einde (in Tamale) te naderen. Ik heb besloten om Tamale nog voor kerst te verlaten en een stukje met Danielle mee te reizen, zo verzeker ik mijzelf van een niet-eenzame kerst, want daar had ik echt helemaal geen zin in! Samen met haar ga ik dan richting Accra waar ik mijn lieve Lautje ga ophalen:D.

Dit weekend hebben we Sinterklaas gevierd. Danielle en ik hebben allemaal pakjes gemaakt voor haar gastgezin. En ongelofelijk maar waar, Sinterklaas was mij hier precies niet vergeten! Toen we op zoek waren naar cadeautjes lag er plots een twix voor mijn neus, normaal hebben ze dat hier nooit!!! Ik heb er dan maar direct twee gekocht:-), daar moet die goede, oude man toch voor iets tussen zitten. Danielle had ook taaitaai en pepernoten (de Nederlandse nicnac) bij, zo hadden we toch een klein beetje het sinterklaasgevoel. Al miste ik toch wel een lekkere klaaskoek  met een chocoladevent je en warme chocomelk! We hebben ook een knutselnamiddag gehouden met de kindjes uit haar dorp. Ik heb daar dus het hele weekend doorgebracht en het was super leuk! Ik verbleef in een typisch Ghanees gastegzin: ik kreeg yam (plaatselijk eten), sliep in een hutje (met muizen, kakkerlakken, …), had geen elektriciteit, geen douche, geen toilet, er was altijd volk rond mij,.. het was echt heel gezellig, ik voelde mij precies op kamp! Had ik op voorhand geweten waar ik was terecht gekomen dan had ik mij zeker ook een gastgezin gezocht want ik denk dat als ik twee maand in zo’n gezin zou zitten, ik het veel minder lastig zou gehad hebben, ook al moest ik dan wat luxe missen. Maarja voor de laatste twee weken is dat nu ook niet meer de moeite…

Er staan mij nu nog twee weken veldwerk te wachten. Iedereen raakt gewend aan het werk en kent zijn taken dus het loopt allemaal wel vlot op de schooltjes. We hebben meer problemen met de auto dan met het voeden! Wat een rammelkar, ongelofelijk dat we altijd al onze bestemming hebben bereikt (soms wel veel te laat, maar toch). Deze week zijn mijn vriendjes een week aan het reizen dus ben ik vrij alleen, maar ik gebruikt de tijd goed om data in te voeren. Ik heb er lang moeten op wachten maar nu heb ik toch de meeste gegevens. Het zou mooi zijn als ik alle baselinedata kan ingeven voor ik ga reizen, maar het zal nipt worden. Ik mis nog dingen en het is mij ook nog niet helemaal duidelijk hoe mijn software werkt. Voor de afwisseling hou ik mij bezig met lezen, kleren wassen (lang leve een wasmachine!), boodschappen doen, de papierwinkel voor het verlengen van mijn visum,… Ik kan mijn dagen wel vullen en het moment waar ik al zo lang naar uitkijkt komt steeds dichter! Ik word steeds blijer:). Laurens, ik tel al af tot je er bent! Nog 23 dagen!

Dikke kus!

PS: ik probeer ook nog foto’s op facebook te zetten, maar de laatste tijd werkt internet een beetje tegen.

Zoals gewoonlijk ben ik alweer heel vroeg wakker, ideaal om nog iets op mijn blog te posten.

Straks zullen we denk ik data invoeren. Al weet je hier natuurlijk nooit… vorige week dacht ik ook dat we van alles gingen doen maar toen was ik alleen maar aan het wachten. Ik heb al geleerd om eventjes te wachten maar als ze na een tijdje nog niet opdagen dan ben ik ook weg hoor. Als zij mij doen wachten dan kunnen zij ook wel eens wachten op mij!

De reden van hun afwezigheid bleek ‘Sallah’ te zijn, een feestdag voor Moslims, alleen had niemand mij daarover ingelicht. Gelukkig belde ik Kelly en kon zij mij het wel vertellen, ik mocht dan ook naar haar gastgezin komen om met hen mee te vieren. Daar heb ik ongeveer twee dagen doorgebracht. Ik kreeg typische Ghanese kledij van de gastfamilie die ik aanmoest om naar de moskee te gaan. Gesluierd gingen we mee. We mochten er gewoon tussen zitten tijdens het bidden moesten we gewoon kijken en foto’s trekken. Echt bizar hoe graag ze hier willen dat we van alles foto’s trekken. De familie had twee geiten om te slachten, het vlees werd klaargemaakt en uitgedeeld in de community want delen met anderen daar draait Sallah om heb ik mij laten vertellen. Wij hebben ons niet aan dat eten gewaagd en zijn lekker op restaurant gaan eten. Toen ik terug thuis was ben ik nog met mijn buurjongen naar een typische drum/dans optreden geweest. Heel leuk allemaal!

Op vrijdag ben ik naar een concert geweest in het voetbalstadium. ‘Samini en friends live’. We waren VIP, we kregen een cd, belwaarde voor de gsm en een goede plaats. Maar een concert hier is toch wel weer anders dan een concert bij ons. Ik had me aan een uitverkocht stadium verwacht, hehe, niet dus. Het concert duurde echt heel lang. Ik denk dat we eerst 3 uren ‘friends’ hadden gezien vooraleer Samini eindelijk aan de beurt was. Eerlijk gezegd had ik al geen zin meer om te kijken tegen die tijd. Ik heb nog een uurtje gekeken maar dan ben ik naar huis gegaan, het was ook al 3u ’s nachts en om 6u moest ik weer naar de aerobic. Verder heb ik nog een lunch gehad met een aantal Nederlanders en Ghanezen. We hadden zelf groente- en fruitsalade gemaakt, lekker en gezellig!

Voor de rest vullen we onze dagen met in de stad lopen, op café gaan, marktjes bezoeken, …  en er is ongelofelijk maar waar iets te doen in Tamale. Zaterdag is Nafac (National festival for arts and culture) gestart. Een festival dat elk jaar plaats heeft op een ander locatie, één keer in de 10 jaar in Tamale, ik mag dus van geluk spreken. Daar kan ik dus deze week mijn dagen mee vullen. Ik ben er al een paar keer geweest en echt optredens heb ik nog niet echt gezien, op de een of andere manier mislopen we die altijd, maar er heerst toch een gezellige drukte in de stad. Ik had voor het eerst een drukke en leuke week en ook voor deze week ziet het er goed uit. Voorlopig gaat alles dus goed:).

Lieve groetjes

Hellow people,

Weer een weekje verder en dus tijd om mijn blog up te daten. Ik begin stilletjes aan mijn draai te vinden hier in Ghana. De eerste twee weken waren verschrikkelijk, nog nooit was ik zoveel alleen geweest en nog nooit had ik er bij stilgestaan hoe lastig ik dat vind! Het is heel moeilijk om als bezige bij in een wereld te komen waar onder een boom zitten en niets doen de grootste bezigheid is. Maar nu gaat alles beter. Na dagen in mijn eentje op stap te zijn gegaan begin ik nu eindelijk vriendjes te krijgen. Omdat ik tot gisteren nog niet voor mijzelf kon koken (wegens geen gas) moest ik noodgedwongen op restaurant eten, daar heb ik twee Nederlandse meisjes ontmoet en die nemen me wel op sleeptouw. Ze hebben mij ook voorgesteld aan een paar Belgische meisjes, al gaan die volgende week terug naar huis.   De Nederlandse meisjes blijven nog tot 18 december, dus dat valt mee. We gaan vaak samen lunchen en zijn ook al eens naar het zwembad geweest met de kindjes uit hun gastgezin. Zelf heb ik het nog niet gedurfd om in dat water te springen maar het was wel een leuke middag. Gisteren vroeg Razak mij of ik mee wou joggen en aangezien elke bezigheid als muziek in mijn oren klinkt ben ik meegegaan. Deze morgen om 6u zijn we naar een militair domein gegaan. Daar hebben we een half uurtje gelopen en daarna was er aerobicles. Dat vond ik echt heel leuk. Ik heb nu een inschrijvingsformulier en wordt nu officieel lid van dat clubje (je kan er lopen, fitnessen, aerobicen en zelf touwtje springen!). De les is samen met andere Afrikanen en is daarom veel leuker dan het drummen.  Vandaag ben ik ook bij Kelly (een van de Nederlandse meisjes) op bezoek gegaan, heel kort, maar nu weet ik ze tenminste wonen. Daarna zijn we samen gaan lunchen met andere Nederlanders, diegenen op wiens blog ik eens had geschreven. Ze studeren verpleegkunde in Ede en zijn hier voor een stage, heel grappig want Ede is heel dicht bij Wageningen. Lunchen in Ghana neemt ongeveer een hele namiddag in beslag. Tegen dat je de bestelling gedaan hebt en het eten gekregen hebt is het al weer twee uur verder. Nuja ik vind het alleen maar leuk als er veel van mijn tijd gevuld is.  Ik had dus een goed dagje vandaag. Ook voor morgen heb ik al plannen, eerst  ga ik samen met Kelly boodschappen doen, daarna gaan we samen koken en daarna gaan we terug naar het zwembad met die kindjes. Daar hoop ik ook de mensen terug tegen te komen die daar frisbee spelen. Vorige week was ik naar hen toegegaan heb ik gevraagd of ik vanaf volgende week (morgen dus) mag meedoen. Ze vonden het ok, dus hopelijk zijn ze er morgen weer.

Jullie zien het, mijn dagen raken stilletjes aan gevuld maar toch ben ik nog vaak alleen. Ik heb nu wel internet en een paar leesboeken dus dat komt hopelijk wel in orde. In het weekend komt mijn buurjongen vaak op bezoek, soms leuk maar meestal heel vermoeiend. Hij zit hier dan gewoon maar te zitten en veel kan je er niet tegen praten want ze zijn hier totaal wereldvreemd! Ze kennen hun huis en alles in een straal van 1 km er rond maar verder niets! Hij zei me dat hij heel graag in Europa zou komen studeren. Als ik vroeg waar zei hij België of US. Us in Europa… ik dacht het niet! Verder wist hij niet dat er naast de aarde nog andere planeten bestonden en zo kan ik nog een hele reeks schrijven over dingen die ze hier niet weten.  Ik stel mij soms serieuze vragen bij het onderwijs hier!

Met het project gaat ook alles goed. Miwa is weg waardoor ik nu echt verantwoordelijk ben voor de school in Wayamba. Het is allemaal op het gemakske, zoals dat hier in Afrika gaat natuurlijk:). Op dinsdag en donderdag voeren we dan data in de computer en bespreken we vanalles. Deze week hebben we bedacht hoe we onze data gaan invoeren. Razak is een goeie begeleider, hij laat me echt over alles nadenken waardoor ik heel snel en veel bijleer. Bijna mocht ik een weekje op reis naar Nederland, helaas is dat niet doorgegaan. Miwa moest de bloedstalen meenemen naar Nederland maar onderweg is een doos met 91 proefbuisjes kwijtgeraakt! Niemand weet waar maar weg zijn ze! Een groot probleem voor de studie dus maar gelukkig was er een back-up. Die stalen moeten nu naar Nederland en bijna mocht ik even over en weer vliegen om de stalen af te leveren. Ik was al helemaal aan het dromen van wat ik allemaal zou eten, welke koekjes ik zou meesmokkelen in mijn valies, van een dikke knuffel van mijn Lautje en van nog zoveel meer! Maar toen wou Miwa het zelf komen oplossen en heeft zij een ticket naar Ghana geboekt om de stalen te komen ophalen. Jammer maar helaas! Geen weekje Nederland. Nuja,misschien is dat nog zo slecht niet want ik begin het hier nu net gewoon te worden en met de kleren die ik hier heb zou ik toch niet in Nederland kunnen overleven.

De koude en de regen die jullie in België en Nederland meemaken zijn hier ver te zoeken. Het droogseizoen is officieel begonnen en dat is duidelijk te merken. Het is hier echt snikheet, plassen en beekjes drogen op, blaadjes worden bruin, gras wordt dor en stof waait overal op. Fietsen is hier geen evidentie meer, met een damesfiets door het zand rijden is niet zo’n makkie:-). Ik word misschien wel de volgende winnaar van de veldrit in Koksijde!

Ik wil ook nog zeggen dat ik hier heel slecht slaap. Zelf met oordoppen word ik van elk geluid wakker, het meest irritante is nog het geluid van de moskee dat elke ochtend vanaf 4u weergalmt, maar verder zijn er ook krekels, sprinkhanen, kikkers, geiten, vogels, … die voor lawaai zorgen. Ook de hitte is verschrikkelijk om in te slapen. Ik heb een keer geprobeerd om met mijn ventilator aan te slapen maar dat werkt niet. Het maakt alleen maar lawaai en de volgende dag had ik er keelpijn van. Voor de rest ben ik voorlopig gespaard van allerlei ziektes. Ik ben dan ook heel voorzichtig, ik durf nog geen eten op straat kopen, loop niet meer buiten als het donker wordt, …  Ghana is toch helemaal anders en ik zal nog heel veel moeten leren vooraleer ik mij hier echt zal thuis voelen, al gaat het toch al een beetje beter! Tot de volgende:-).

Kus  

Het project

Dag iedereen,

Even iets vertellen over het project. We zijn bezig met een interventiestudie rond ijzer. Gedurende 6 maanden krijgen kinderen uit twee verschillende lagere schooltjes tubani (een plaatselijk gerecht). De kinderen zijn opgedeeld in twee groepen, de ene groep krijgt normale tubani, de andere groep krijgt tubani verrijkt met ijzer. In het begin en op het einde wordt er bloed getrokken en kijken we of de ijzer- en nutritionele status zijn verbeterd. In mijn vorig bericht was ik al naar Jagbo (een van de twee schooltjes)geweest, maar daar kom ik nu niet meer. Vanaf nu ga ik altijd naar Wayamba, het andere schooltje. Razak neemt de leiding in Jagbo, ik in Wayamba. Drie keer per week gaan we naar de schooltjes. We helpen er tubani maken en helpen bij het voeden. Dat klinkt allemaal heel simpel maar dat is het niet. Het koken gebeurt buiten in het zand bij gebrek aan een keuken en wordt geregeld eens aangevallen door koeien of geiten. De vrouwen die koken snappen niet dat ze er niet mogen van eten (we hebben het toch zelf gemaakt?). Ook het voeden is een hele onderneming. Enkele voorbeelden: kindjes die niet meedoen in de studie moeten buiten de klas gehouden worden, kinderen proberen eten te geven aan andere kindjes (vb. door het venster) of ze steken het in hun zakken om later mee te nemen naar huis,… We moeten daar dus een beetje politieagent zijn. Ik word hierbij geholpen door twee research assistants. Het koken wordt gedaan door vrouwen die in de community wonen, wij helpen alleen maar en zorgen dat alles wat ze nodig hebben aanwezig is. Ik ben ook al twee dagen meegelopen met een van de research assistenten om vragenlijsten i.v.m. food diversity scores ( om te kijken hoe gevarieerd de voeding is) af te nemen. Ik versta wel geen snars van dat taaltje maar het was leuk om eens in de huizen te kunnen gaan. Mensen zijn heel lief en ze vinden het helemaal niet erg als je foto’s trekt. Ze beginnen altijd te lachen als ik toch een woordje Dagbani praat. Zo kan ik al ‘’dasiba’’ (goeiemorgen) en ‘’autine’’(goedemiddag) zeggen. Als ze dat tegen mij zeggen moet ik ‘Na’ antwoorden. Het is ongeveer twee uur rijden naar Wayamba, de wegen hier zijn verschrikkelijk. Maar ik vind het nog plezant om met een jeepke in putten te rijden,dus zo erg is dat allemaal niet. We vertrekken om 6u ’ s morgens en zijn rond 13.00 terug, soms ook later. Op dagen die we niet naar de schooltjes gaan doen we de voorbereidingen voor de volgende schooldag, voeren we data in de computer, checken vragenlijsten,… donderdag ben ik daar een hele dag mee bezig geweest. Het studiewerk vind ik echt heel leuk! Het is interessant en het helpt de tijd te verdrijven.  Soms is het hier wel nog eenzaam maar het betert al. Ik ben dinsdag op Safari geweest naar Mole National Park en heb wel wat leuke beesten gezien, al is het is nu nog regenseizoen en kunnen ze zich makkelijk verstoppen in het lange gras. Als ik in januari terug ga met Laurens zal ik waarschijnlijk nog veel meer dieren zien want dan is al het gras verdwenen en komen ze drinken op een bepaalde plaats.  Woensdag had ik mijn eerste drumles. Ik ben er met de fiets naartoe gegaan. Eigenlijk had ik gehoopt om tijdens mijn drumles wat mensen te leren kennen maar helaas, het is privéles dus ben ik alleen met mijn meester. Nuja ik denk dat ik toch 1xper week probeer te gaan, het is toch een leuk tijdverdrijf. Er is ook een leuk café waar ik dan meestal iets drink en daar heb ik heel kort tegen enkele belgen gepraat. Ze waren op bezoek bij hun broer die eigenaar is van die bar. Helaas heb ik die man nog niet gezien, maar als ik veel blijf gaan komt er ooit wel een dag dat ik hem zie en misschien weet hij dan nog wat interessante dingen te vertellen. Het centrum van Tamale is ongeveer 30 min fietsen van waar ik woon en het is eigenlijk wel leuk fietsen. Ik moet constant slalommen tussen geiten en mensen die heeeeeeel veel op hun hoofd dragen en ik moet constant zwaaien naar kindjes die ‘hello salaminga’ roepen. Er komen ook altijd negertjes naast mij fietsen en die praten dan een beetje tegen mij. Het is een klein beetje bergop en heeeeeeeeeel warm. Verder zoek ik zoveel mogelijk dingen om mijn tijd te verdrijven. Al wordt het precies drukker met de studie en kan ik waarschijnlijk mijn tijd daarmee vullen en ik moet natuurlijk ook nog koken en wassen (met de hand!). Ik hoop dus dat de trein nu is vertrokken…

Hi,

Even zeggen dat ik veilig aangekomen ben. Van zodra ik eigen internet heb zal ik meer schrijven, nu gebruik ik even een andere pc.
Mijn belgische sim kaart heeft het helaas al begeven, dus geen lieve telefoontjes en smsjes meer, maar jullie kunnen mij toch contacteren op volgend nr +233245494538 (mijn ghanees nr). Doen zou ik zeggen:)

groetjes