Hellow people,

Weer een weekje verder en dus tijd om mijn blog up te daten. Ik begin stilletjes aan mijn draai te vinden hier in Ghana. De eerste twee weken waren verschrikkelijk, nog nooit was ik zoveel alleen geweest en nog nooit had ik er bij stilgestaan hoe lastig ik dat vind! Het is heel moeilijk om als bezige bij in een wereld te komen waar onder een boom zitten en niets doen de grootste bezigheid is. Maar nu gaat alles beter. Na dagen in mijn eentje op stap te zijn gegaan begin ik nu eindelijk vriendjes te krijgen. Omdat ik tot gisteren nog niet voor mijzelf kon koken (wegens geen gas) moest ik noodgedwongen op restaurant eten, daar heb ik twee Nederlandse meisjes ontmoet en die nemen me wel op sleeptouw. Ze hebben mij ook voorgesteld aan een paar Belgische meisjes, al gaan die volgende week terug naar huis.   De Nederlandse meisjes blijven nog tot 18 december, dus dat valt mee. We gaan vaak samen lunchen en zijn ook al eens naar het zwembad geweest met de kindjes uit hun gastgezin. Zelf heb ik het nog niet gedurfd om in dat water te springen maar het was wel een leuke middag. Gisteren vroeg Razak mij of ik mee wou joggen en aangezien elke bezigheid als muziek in mijn oren klinkt ben ik meegegaan. Deze morgen om 6u zijn we naar een militair domein gegaan. Daar hebben we een half uurtje gelopen en daarna was er aerobicles. Dat vond ik echt heel leuk. Ik heb nu een inschrijvingsformulier en wordt nu officieel lid van dat clubje (je kan er lopen, fitnessen, aerobicen en zelf touwtje springen!). De les is samen met andere Afrikanen en is daarom veel leuker dan het drummen.  Vandaag ben ik ook bij Kelly (een van de Nederlandse meisjes) op bezoek gegaan, heel kort, maar nu weet ik ze tenminste wonen. Daarna zijn we samen gaan lunchen met andere Nederlanders, diegenen op wiens blog ik eens had geschreven. Ze studeren verpleegkunde in Ede en zijn hier voor een stage, heel grappig want Ede is heel dicht bij Wageningen. Lunchen in Ghana neemt ongeveer een hele namiddag in beslag. Tegen dat je de bestelling gedaan hebt en het eten gekregen hebt is het al weer twee uur verder. Nuja ik vind het alleen maar leuk als er veel van mijn tijd gevuld is.  Ik had dus een goed dagje vandaag. Ook voor morgen heb ik al plannen, eerst  ga ik samen met Kelly boodschappen doen, daarna gaan we samen koken en daarna gaan we terug naar het zwembad met die kindjes. Daar hoop ik ook de mensen terug tegen te komen die daar frisbee spelen. Vorige week was ik naar hen toegegaan heb ik gevraagd of ik vanaf volgende week (morgen dus) mag meedoen. Ze vonden het ok, dus hopelijk zijn ze er morgen weer.

Jullie zien het, mijn dagen raken stilletjes aan gevuld maar toch ben ik nog vaak alleen. Ik heb nu wel internet en een paar leesboeken dus dat komt hopelijk wel in orde. In het weekend komt mijn buurjongen vaak op bezoek, soms leuk maar meestal heel vermoeiend. Hij zit hier dan gewoon maar te zitten en veel kan je er niet tegen praten want ze zijn hier totaal wereldvreemd! Ze kennen hun huis en alles in een straal van 1 km er rond maar verder niets! Hij zei me dat hij heel graag in Europa zou komen studeren. Als ik vroeg waar zei hij België of US. Us in Europa… ik dacht het niet! Verder wist hij niet dat er naast de aarde nog andere planeten bestonden en zo kan ik nog een hele reeks schrijven over dingen die ze hier niet weten.  Ik stel mij soms serieuze vragen bij het onderwijs hier!

Met het project gaat ook alles goed. Miwa is weg waardoor ik nu echt verantwoordelijk ben voor de school in Wayamba. Het is allemaal op het gemakske, zoals dat hier in Afrika gaat natuurlijk:). Op dinsdag en donderdag voeren we dan data in de computer en bespreken we vanalles. Deze week hebben we bedacht hoe we onze data gaan invoeren. Razak is een goeie begeleider, hij laat me echt over alles nadenken waardoor ik heel snel en veel bijleer. Bijna mocht ik een weekje op reis naar Nederland, helaas is dat niet doorgegaan. Miwa moest de bloedstalen meenemen naar Nederland maar onderweg is een doos met 91 proefbuisjes kwijtgeraakt! Niemand weet waar maar weg zijn ze! Een groot probleem voor de studie dus maar gelukkig was er een back-up. Die stalen moeten nu naar Nederland en bijna mocht ik even over en weer vliegen om de stalen af te leveren. Ik was al helemaal aan het dromen van wat ik allemaal zou eten, welke koekjes ik zou meesmokkelen in mijn valies, van een dikke knuffel van mijn Lautje en van nog zoveel meer! Maar toen wou Miwa het zelf komen oplossen en heeft zij een ticket naar Ghana geboekt om de stalen te komen ophalen. Jammer maar helaas! Geen weekje Nederland. Nuja,misschien is dat nog zo slecht niet want ik begin het hier nu net gewoon te worden en met de kleren die ik hier heb zou ik toch niet in Nederland kunnen overleven.

De koude en de regen die jullie in België en Nederland meemaken zijn hier ver te zoeken. Het droogseizoen is officieel begonnen en dat is duidelijk te merken. Het is hier echt snikheet, plassen en beekjes drogen op, blaadjes worden bruin, gras wordt dor en stof waait overal op. Fietsen is hier geen evidentie meer, met een damesfiets door het zand rijden is niet zo’n makkie:-). Ik word misschien wel de volgende winnaar van de veldrit in Koksijde!

Ik wil ook nog zeggen dat ik hier heel slecht slaap. Zelf met oordoppen word ik van elk geluid wakker, het meest irritante is nog het geluid van de moskee dat elke ochtend vanaf 4u weergalmt, maar verder zijn er ook krekels, sprinkhanen, kikkers, geiten, vogels, … die voor lawaai zorgen. Ook de hitte is verschrikkelijk om in te slapen. Ik heb een keer geprobeerd om met mijn ventilator aan te slapen maar dat werkt niet. Het maakt alleen maar lawaai en de volgende dag had ik er keelpijn van. Voor de rest ben ik voorlopig gespaard van allerlei ziektes. Ik ben dan ook heel voorzichtig, ik durf nog geen eten op straat kopen, loop niet meer buiten als het donker wordt, …  Ghana is toch helemaal anders en ik zal nog heel veel moeten leren vooraleer ik mij hier echt zal thuis voelen, al gaat het toch al een beetje beter! Tot de volgende:-).

Kus