Dag iedereen!

Nog even een update van mijn laatste weken in Tamale vooraleer ik ga reizen.  De voorbije weken zagen er een beetje uit zoals anders: naar de schooltjes gaan, data invoeren, in Tamale rondlopen, op restaurant eten,.. Naar de schooltjes gaan duurde soms wat langer dan normaal wegens autopech. Die ene auto is echt verschrikkelijk, eerst hadden we problemen met de remvloeistof maar dat werd nog snel opgelost, een andere keer reden we in een put en brak onze bumper in twee. Nuja hier in Ghana geen probleem, we nemen een plastiek zakje en binden het terug aan elkaar:). De auto gaat heel veel naar de garage om gerepareerd te worden maar meestal komt hij kapot terug. Ze repareren het ene maar maken tegelijk iets anders kapot! Zo blijft het natuurlijk eindeloos aanslepen.

Ik ben nog enkele nachten in het hutje van Danielle gaan slapen. We hebben spaghetti gemaakt voor haar gezin. Alleen werkt koken voor een gezin niet echt in Ghana, koken voor een gezin betekent hier koken voor de hele buurt. Echt iedereen kwam die compound ingelopen om te kijken hoe we spaghetti maken en natuurlijk om mee te eten. Volgens het recept moest er wat suiker bij de tomaten, het leek wel of de Ghanezen nog nooit zo iets grappig hadden gezien. Ze begonnen allemaal keihard te lachen, want suiker doe je toch in thee en niet bij tomaten??? Doordat er zoveel mensen waren hadden we eigenlijk veel te weinig spaghetti, we hebben iedereen een klein beetje kunnen geven en op het einde waren ze zelf bijna aan het vechten om nog een beetje te hebben. Heel raar om zien. Wegens het grote succes hadden we besloten om het maar nog eens klaar te maken, deze keer in dubbele hoeveelheden. Maar hoeveel je ook maakt, het verhaaltje blijft hetzelfde. Deze keer hadden we 4 kg spaghetti maar weer zouden ze bijna vechten…

Ik ben nu ongeveer kind aan huis bij de familie, ik kom er echt heel veel en ben al geregeld blijven slapen, zo ook voor het fire festival. Ik heb al zoveel verschillende versies gehoord over de betekenis van het festival dat ik het eigenlijk niet meer weet. Volgens sommigen is het om de duivel te verdrijven, anderen zeggen dat het de verjaardag van profeet Mohammed is en nog anderen zeggen dat de zoon van een profeet was vermist en dat het vuur moest branden als hij werd terug gevonden… kies zelf maar wat je het leukst vindt maar ik ga voor de duivel verdrijven:p want zo voelde het een beetje als je tussen de massa stond. Bij het gezin van Danielle kregen we elk een fakkel (lees aaneengebonden stro) en moesten we wachten tot de muzikanten ons kwamen ophalen. Die groep drummers gaat rond in de community en als ze aan jouw hutje passeren loop je gewoon mee. In groep liepen we dan naar de ‘chiefs palace’. Er was daar echt heel veel volk, iedereen had een wit geschminkt gezicht, had geweren, messen, fakkels, … iedereen was aan het zingen en dansen. Plots waren er allemaal schoten en werd het vuur aangestoken. Mensen waarschuwden dat ik moest opletten voor het vuur en ik zag waarom, iedereen wiens fakkel brandde begon keihard te lopen en met het vuur te zwaaien. Daar stond ik dan in het midden van allemaal mensen die gek werden en met vuur zwaaiden. Heel beangstigend soms. Als we de grootste massa hadden laten passeren hebben we ook onze fakkel aangestolen en zijn we met de massa meegewandeld. We hebben nog een serieus tochtje gewandeld en ondertussen moesten we dansen, zingen en met vuur zwaaien. Deden we dat niet dan was er altijd wel een ghanees die ons eraan deed herinneren (he salaminga, dance!). Sommigen hadden heel veel plezier met ons! Onze wandeling leidde ons tot een brug, daar moest al het vuur in het water worden gegooid en moesten we een tak (met blaadjes) van de bomen trekken. Met die tak moesten we dansen op de terugweg. Echt een heel grappige avond, ik heb heel veel moeten lachen! Eens we terug bij het chiefs palace waren ging het feestje gewoon door. We hebben nog even foto’s genomen en zijn dan naar huis gegaan. Want de volgende dag was het weer werkdag.

Verder ben ik ook nog uit eten geweest met een hele hoop Nederlanders. De Nederlandse ambassadeur was op rondreis door Ghana en nodigde alle Nederlanders uit voor een etentje. Aangezien ik toch een half Nederlandse ben:p ben ik er ook naartoe gegaan. Leuk om lekker te eten en iedereen zijn verhaal te horen, zo waren er vrijwilligers, metsers en ingenieurs die een ziekenhuis bouwen, missionarissen, pastoors, … een gezellige avond dus. Eigenlijk eet ik elke dag buitenshuis, want voor 1 persoon koken is niets en in mijn keuken helemaal niet! Ik had al een vermoeden over het ongedierte dat er woont maar nu heb ik het zelf gezien. Eerst zat er een salamander in mijn afwasbak (ik ben dan maar de bewaker gaan vragen om hem weg te doen, want zelf durf ik dat niet) en later die dag liep er een muis of rat voor mijn voeten. Echt een heel vies idee! Gelukkig heb ik dit allemaal maar de laatste week ontdekt!

Gisteren stond mijn laatste werkdag op het programma. Ik ben nog een laatste keer naar de schooltjes gegaan om de kindjes van eten te voorzien, nog enkele foto’s te maken, wat oude kleren te dumpen, nog wat te babbelen met mijn collega’s,… Het was precies een gewone dag, waar ik op het einde gewoon naar huis ging zonder veel boe of ba:-). Heel bizar, want normaal doet het mij wel iets, deze keer niet echt. Misschien omdat ik in mei nog eens terug kom?

Morgen neem ik de STC-bus naar Accra om daar een nachtje te slapen en dan door te reizen naar de Volta-regio. Daar blijf ik een paar daagjes met Danielle en hopen we iets van de kerstsfeer te kunnen opsnuiven, want voorlopig is die echt heel ver te zoeken (Het noorden is vooral islamitisch en hier wordt kerst niet gevierd en ook de hitte geeft je geen kerstgevoel). Op 29 december gaat zij terug naar huis en dan blijf ik nog 2 dagen bij Brenda (een Ghanees meisje die ik ken uit Wageningen) in Accra. En op 31 december krijg ik dan het mooiste kerstpakje ooit:), dan komt Laurens en kunnen we samen Nieuwjaar vieren. Waarschijnlijk moet dat op het vliegveld of in een taxi maar het is eens iets anders:). Ik ben blij dat ik de rest van Ghana kan gaan ontdekken want 8 weken Tamale is echt wel genoeg geweest. Ik ruil de stoffige wegen graag om voor een palmbomenstrand! Dat heb ik na al die weken toch wel verdiend…

Fijne feestdagen allemaal!

Het is intussen al een tijdje geleden dat ik een blogberichtje geplaatst heb, tijd om er eens werk van te maken dus! In mijn vorige bericht eindigde ik met het festival. Een leuk vooruitzicht, maar toch een beetje een ontgoocheling. Het was weer een festival op z’n Ghanees, groots hier, maar vergeleken met thuis niets waard. Ik denk dat ik op een week festival twee optredens gezien heb. Meestal gebeurde er gewoon niets en zat je maar te wachten tot er iets kwam… niet echt de moeite dus, al was het wel een heel groot en bekend festival in Ghana waar alle chiefs van de regio’s in Ghana naartoe komen. Grappig om te zien want die gaan gekleed in hele opvallende kledij met leuke attributen. De marktjes waren groter dus i.p.v. optredens kijken konden we toch een beetje shoppen.

Ik heb het hier ook aangedurfd om naar de kerk te gaan. Twee Nederlandse meisjes moesten zingen en het leek ons een goed moment om eens een kijkje te gaan nemen hoe een kerkdienst er hier aan toe gaat. Het eerste uur is nog plezant, er wordt veel gezongen en gedanst, ze bidden allemaal door elkaar, ze roepen luid als ze iets willen zeggen, …  maar 3,5 uren in een kerk zitten is voor mij toch iets te veel van het goede! Eerste en laatste keer dus:-).

Sinds vorige week volgen Danielle en ik ook dansles. Ik kan moeilijk uitleggen hoe het gaat maar het is heel grappig. Helaas zijn we nog maar één keer gegaan, de andere lessen hebben we moeten afzeggen want jaja na 5 weken was het zover… ik was ziek. Het begon allemaal onschuldig met buikkrampen, maar de buikkrampen werden erger en erger en erger… zo erg dat ik op de duur niet meer zonder mijn toilet kon. Amai, ik heb nog nooit zo’n erge diarree en buikpijn gehad en ik begon ook koorts te krijgen. Nuja, ik dacht dat het wel zou overgaan met mijn immodium en ORS. Maar uiteindelijk ben ik toch maar naar de dokter gegaan om bloed te trekken (vooral omdat Danielle ook ziek was en ook naar de dokter moest). De diagnose was ‘thyphoid’ veroorzaakt door Salmonella. De waarden in mijn bloed waren nog niet dramatisch maar omdat ik toch wel veel klachten had kreeg ik een antibioticakuurtje. Ik heb me nog een paar dagen heel moe gevoeld maar nu ben ik weer helemaal ok. Het spijtige van de zaak was dat mijn ziek zijn begon tijdens de afscheid- (eerder afschijt-) lunch van Kelly. Zij heeft besloten om vroeger naar huis te gaan, ik ben dus niet de enigste die het soms lastig heeft in Ghana. En zo loopt Tamale stilaan leeg, alle vrijwilligers gaan naar huis voor kerst. Ook voor mij begint het einde (in Tamale) te naderen. Ik heb besloten om Tamale nog voor kerst te verlaten en een stukje met Danielle mee te reizen, zo verzeker ik mijzelf van een niet-eenzame kerst, want daar had ik echt helemaal geen zin in! Samen met haar ga ik dan richting Accra waar ik mijn lieve Lautje ga ophalen:D.

Dit weekend hebben we Sinterklaas gevierd. Danielle en ik hebben allemaal pakjes gemaakt voor haar gastgezin. En ongelofelijk maar waar, Sinterklaas was mij hier precies niet vergeten! Toen we op zoek waren naar cadeautjes lag er plots een twix voor mijn neus, normaal hebben ze dat hier nooit!!! Ik heb er dan maar direct twee gekocht:-), daar moet die goede, oude man toch voor iets tussen zitten. Danielle had ook taaitaai en pepernoten (de Nederlandse nicnac) bij, zo hadden we toch een klein beetje het sinterklaasgevoel. Al miste ik toch wel een lekkere klaaskoek  met een chocoladevent je en warme chocomelk! We hebben ook een knutselnamiddag gehouden met de kindjes uit haar dorp. Ik heb daar dus het hele weekend doorgebracht en het was super leuk! Ik verbleef in een typisch Ghanees gastegzin: ik kreeg yam (plaatselijk eten), sliep in een hutje (met muizen, kakkerlakken, …), had geen elektriciteit, geen douche, geen toilet, er was altijd volk rond mij,.. het was echt heel gezellig, ik voelde mij precies op kamp! Had ik op voorhand geweten waar ik was terecht gekomen dan had ik mij zeker ook een gastgezin gezocht want ik denk dat als ik twee maand in zo’n gezin zou zitten, ik het veel minder lastig zou gehad hebben, ook al moest ik dan wat luxe missen. Maarja voor de laatste twee weken is dat nu ook niet meer de moeite…

Er staan mij nu nog twee weken veldwerk te wachten. Iedereen raakt gewend aan het werk en kent zijn taken dus het loopt allemaal wel vlot op de schooltjes. We hebben meer problemen met de auto dan met het voeden! Wat een rammelkar, ongelofelijk dat we altijd al onze bestemming hebben bereikt (soms wel veel te laat, maar toch). Deze week zijn mijn vriendjes een week aan het reizen dus ben ik vrij alleen, maar ik gebruikt de tijd goed om data in te voeren. Ik heb er lang moeten op wachten maar nu heb ik toch de meeste gegevens. Het zou mooi zijn als ik alle baselinedata kan ingeven voor ik ga reizen, maar het zal nipt worden. Ik mis nog dingen en het is mij ook nog niet helemaal duidelijk hoe mijn software werkt. Voor de afwisseling hou ik mij bezig met lezen, kleren wassen (lang leve een wasmachine!), boodschappen doen, de papierwinkel voor het verlengen van mijn visum,… Ik kan mijn dagen wel vullen en het moment waar ik al zo lang naar uitkijkt komt steeds dichter! Ik word steeds blijer:). Laurens, ik tel al af tot je er bent! Nog 23 dagen!

Dikke kus!

PS: ik probeer ook nog foto’s op facebook te zetten, maar de laatste tijd werkt internet een beetje tegen.