Het is intussen al een tijdje geleden dat ik een blogberichtje geplaatst heb, tijd om er eens werk van te maken dus! In mijn vorige bericht eindigde ik met het festival. Een leuk vooruitzicht, maar toch een beetje een ontgoocheling. Het was weer een festival op z’n Ghanees, groots hier, maar vergeleken met thuis niets waard. Ik denk dat ik op een week festival twee optredens gezien heb. Meestal gebeurde er gewoon niets en zat je maar te wachten tot er iets kwam… niet echt de moeite dus, al was het wel een heel groot en bekend festival in Ghana waar alle chiefs van de regio’s in Ghana naartoe komen. Grappig om te zien want die gaan gekleed in hele opvallende kledij met leuke attributen. De marktjes waren groter dus i.p.v. optredens kijken konden we toch een beetje shoppen.

Ik heb het hier ook aangedurfd om naar de kerk te gaan. Twee Nederlandse meisjes moesten zingen en het leek ons een goed moment om eens een kijkje te gaan nemen hoe een kerkdienst er hier aan toe gaat. Het eerste uur is nog plezant, er wordt veel gezongen en gedanst, ze bidden allemaal door elkaar, ze roepen luid als ze iets willen zeggen, …  maar 3,5 uren in een kerk zitten is voor mij toch iets te veel van het goede! Eerste en laatste keer dus:-).

Sinds vorige week volgen Danielle en ik ook dansles. Ik kan moeilijk uitleggen hoe het gaat maar het is heel grappig. Helaas zijn we nog maar één keer gegaan, de andere lessen hebben we moeten afzeggen want jaja na 5 weken was het zover… ik was ziek. Het begon allemaal onschuldig met buikkrampen, maar de buikkrampen werden erger en erger en erger… zo erg dat ik op de duur niet meer zonder mijn toilet kon. Amai, ik heb nog nooit zo’n erge diarree en buikpijn gehad en ik begon ook koorts te krijgen. Nuja, ik dacht dat het wel zou overgaan met mijn immodium en ORS. Maar uiteindelijk ben ik toch maar naar de dokter gegaan om bloed te trekken (vooral omdat Danielle ook ziek was en ook naar de dokter moest). De diagnose was ‘thyphoid’ veroorzaakt door Salmonella. De waarden in mijn bloed waren nog niet dramatisch maar omdat ik toch wel veel klachten had kreeg ik een antibioticakuurtje. Ik heb me nog een paar dagen heel moe gevoeld maar nu ben ik weer helemaal ok. Het spijtige van de zaak was dat mijn ziek zijn begon tijdens de afscheid- (eerder afschijt-) lunch van Kelly. Zij heeft besloten om vroeger naar huis te gaan, ik ben dus niet de enigste die het soms lastig heeft in Ghana. En zo loopt Tamale stilaan leeg, alle vrijwilligers gaan naar huis voor kerst. Ook voor mij begint het einde (in Tamale) te naderen. Ik heb besloten om Tamale nog voor kerst te verlaten en een stukje met Danielle mee te reizen, zo verzeker ik mijzelf van een niet-eenzame kerst, want daar had ik echt helemaal geen zin in! Samen met haar ga ik dan richting Accra waar ik mijn lieve Lautje ga ophalen:D.

Dit weekend hebben we Sinterklaas gevierd. Danielle en ik hebben allemaal pakjes gemaakt voor haar gastgezin. En ongelofelijk maar waar, Sinterklaas was mij hier precies niet vergeten! Toen we op zoek waren naar cadeautjes lag er plots een twix voor mijn neus, normaal hebben ze dat hier nooit!!! Ik heb er dan maar direct twee gekocht:-), daar moet die goede, oude man toch voor iets tussen zitten. Danielle had ook taaitaai en pepernoten (de Nederlandse nicnac) bij, zo hadden we toch een klein beetje het sinterklaasgevoel. Al miste ik toch wel een lekkere klaaskoek  met een chocoladevent je en warme chocomelk! We hebben ook een knutselnamiddag gehouden met de kindjes uit haar dorp. Ik heb daar dus het hele weekend doorgebracht en het was super leuk! Ik verbleef in een typisch Ghanees gastegzin: ik kreeg yam (plaatselijk eten), sliep in een hutje (met muizen, kakkerlakken, …), had geen elektriciteit, geen douche, geen toilet, er was altijd volk rond mij,.. het was echt heel gezellig, ik voelde mij precies op kamp! Had ik op voorhand geweten waar ik was terecht gekomen dan had ik mij zeker ook een gastgezin gezocht want ik denk dat als ik twee maand in zo’n gezin zou zitten, ik het veel minder lastig zou gehad hebben, ook al moest ik dan wat luxe missen. Maarja voor de laatste twee weken is dat nu ook niet meer de moeite…

Er staan mij nu nog twee weken veldwerk te wachten. Iedereen raakt gewend aan het werk en kent zijn taken dus het loopt allemaal wel vlot op de schooltjes. We hebben meer problemen met de auto dan met het voeden! Wat een rammelkar, ongelofelijk dat we altijd al onze bestemming hebben bereikt (soms wel veel te laat, maar toch). Deze week zijn mijn vriendjes een week aan het reizen dus ben ik vrij alleen, maar ik gebruikt de tijd goed om data in te voeren. Ik heb er lang moeten op wachten maar nu heb ik toch de meeste gegevens. Het zou mooi zijn als ik alle baselinedata kan ingeven voor ik ga reizen, maar het zal nipt worden. Ik mis nog dingen en het is mij ook nog niet helemaal duidelijk hoe mijn software werkt. Voor de afwisseling hou ik mij bezig met lezen, kleren wassen (lang leve een wasmachine!), boodschappen doen, de papierwinkel voor het verlengen van mijn visum,… Ik kan mijn dagen wel vullen en het moment waar ik al zo lang naar uitkijkt komt steeds dichter! Ik word steeds blijer:). Laurens, ik tel al af tot je er bent! Nog 23 dagen!

Dikke kus!

PS: ik probeer ook nog foto’s op facebook te zetten, maar de laatste tijd werkt internet een beetje tegen.