Het project

Dag iedereen,

Even iets vertellen over het project. We zijn bezig met een interventiestudie rond ijzer. Gedurende 6 maanden krijgen kinderen uit twee verschillende lagere schooltjes tubani (een plaatselijk gerecht). De kinderen zijn opgedeeld in twee groepen, de ene groep krijgt normale tubani, de andere groep krijgt tubani verrijkt met ijzer. In het begin en op het einde wordt er bloed getrokken en kijken we of de ijzer- en nutritionele status zijn verbeterd. In mijn vorig bericht was ik al naar Jagbo (een van de twee schooltjes)geweest, maar daar kom ik nu niet meer. Vanaf nu ga ik altijd naar Wayamba, het andere schooltje. Razak neemt de leiding in Jagbo, ik in Wayamba. Drie keer per week gaan we naar de schooltjes. We helpen er tubani maken en helpen bij het voeden. Dat klinkt allemaal heel simpel maar dat is het niet. Het koken gebeurt buiten in het zand bij gebrek aan een keuken en wordt geregeld eens aangevallen door koeien of geiten. De vrouwen die koken snappen niet dat ze er niet mogen van eten (we hebben het toch zelf gemaakt?). Ook het voeden is een hele onderneming. Enkele voorbeelden: kindjes die niet meedoen in de studie moeten buiten de klas gehouden worden, kinderen proberen eten te geven aan andere kindjes (vb. door het venster) of ze steken het in hun zakken om later mee te nemen naar huis,… We moeten daar dus een beetje politieagent zijn. Ik word hierbij geholpen door twee research assistants. Het koken wordt gedaan door vrouwen die in de community wonen, wij helpen alleen maar en zorgen dat alles wat ze nodig hebben aanwezig is. Ik ben ook al twee dagen meegelopen met een van de research assistenten om vragenlijsten i.v.m. food diversity scores ( om te kijken hoe gevarieerd de voeding is) af te nemen. Ik versta wel geen snars van dat taaltje maar het was leuk om eens in de huizen te kunnen gaan. Mensen zijn heel lief en ze vinden het helemaal niet erg als je foto’s trekt. Ze beginnen altijd te lachen als ik toch een woordje Dagbani praat. Zo kan ik al ‘’dasiba’’ (goeiemorgen) en ‘’autine’’(goedemiddag) zeggen. Als ze dat tegen mij zeggen moet ik ‘Na’ antwoorden. Het is ongeveer twee uur rijden naar Wayamba, de wegen hier zijn verschrikkelijk. Maar ik vind het nog plezant om met een jeepke in putten te rijden,dus zo erg is dat allemaal niet. We vertrekken om 6u ’ s morgens en zijn rond 13.00 terug, soms ook later. Op dagen die we niet naar de schooltjes gaan doen we de voorbereidingen voor de volgende schooldag, voeren we data in de computer, checken vragenlijsten,… donderdag ben ik daar een hele dag mee bezig geweest. Het studiewerk vind ik echt heel leuk! Het is interessant en het helpt de tijd te verdrijven.  Soms is het hier wel nog eenzaam maar het betert al. Ik ben dinsdag op Safari geweest naar Mole National Park en heb wel wat leuke beesten gezien, al is het is nu nog regenseizoen en kunnen ze zich makkelijk verstoppen in het lange gras. Als ik in januari terug ga met Laurens zal ik waarschijnlijk nog veel meer dieren zien want dan is al het gras verdwenen en komen ze drinken op een bepaalde plaats.  Woensdag had ik mijn eerste drumles. Ik ben er met de fiets naartoe gegaan. Eigenlijk had ik gehoopt om tijdens mijn drumles wat mensen te leren kennen maar helaas, het is privéles dus ben ik alleen met mijn meester. Nuja ik denk dat ik toch 1xper week probeer te gaan, het is toch een leuk tijdverdrijf. Er is ook een leuk café waar ik dan meestal iets drink en daar heb ik heel kort tegen enkele belgen gepraat. Ze waren op bezoek bij hun broer die eigenaar is van die bar. Helaas heb ik die man nog niet gezien, maar als ik veel blijf gaan komt er ooit wel een dag dat ik hem zie en misschien weet hij dan nog wat interessante dingen te vertellen. Het centrum van Tamale is ongeveer 30 min fietsen van waar ik woon en het is eigenlijk wel leuk fietsen. Ik moet constant slalommen tussen geiten en mensen die heeeeeeel veel op hun hoofd dragen en ik moet constant zwaaien naar kindjes die ‘hello salaminga’ roepen. Er komen ook altijd negertjes naast mij fietsen en die praten dan een beetje tegen mij. Het is een klein beetje bergop en heeeeeeeeeel warm. Verder zoek ik zoveel mogelijk dingen om mijn tijd te verdrijven. Al wordt het precies drukker met de studie en kan ik waarschijnlijk mijn tijd daarmee vullen en ik moet natuurlijk ook nog koken en wassen (met de hand!). Ik hoop dus dat de trein nu is vertrokken…